voor Jan Wessendorp
“Wees mijn gids, moed!” denkt hij elke ochtend
bij het opstaan. De dagtaak van leven is hem
immers nimmer vreemd geworden: de beelden
die maar op blijven doemen moet hij verwerken.
Daar valt weer een idee uit de volheid van nacht
op de offersteen van zijn verbeelding. Geen uitleg
is verschuldigd. Hij gaat er in zijn atelier, dat
lijf van grove stof dat bittere geuren van vroeger
negeert, in milde verbazing zonder intrige mee
aan de slag. Op weg naar de volmaakte weergave
die hij voor ogen heeft als het lokkende lichtje in het
woud, op weg ook naar de logica van weerzien.
Zijn altijd geduldig linnen loopt gespannen vol en
kijkt nu terug. Dat tegen slaap niet te vechten valt
weet hij al aan het begin daarvan. Hij programmeert
zich op ‘Niet dromen!’ en dommelt vol vertrouwen in.
Verschenen in Lichtende grenzen, Liber amicorum voor Jan Wessendorp, BoZ, juni 2024