Ah, brievenbussen: ze huiveren des ochtends
ongevuld maar weten dat sissend spek voor
naderend ontbijt nabij is. Dat stelt hen gerust.
Vol ongeduld kijken ze uit naar wat binnen
komen gaat, alsof dat voor het eerst is toegestaan.
Ze weten veel. Wat postbodes zoal neuriën.
Opvallend vaak Return to sender bijvoorbeeld.
Please Mister Postman en Send me a postcard.
Met nonchalance zien zij naast bedoomde ruiten
eens per jaar de belastingaanslag naderen. Kranten
vaker, een ansicht soms. Vooral reclame. Een
ouderwetsche brief ontregelt hen al omdat het zo
lang geleden was en zo. Fier blijven ze als kleine
ruimte. Beseffen: ook lege zaaltjes hebben hun
eigen taaltjes. En: aan een schrijven heeft de zegel
geen schuld. Er komt echter een tijd zonder hen.
Als álles digitaal gaat. Uit zullen ze sterven als
kolenkitten en telefoons met draad en draaischijven.
Maar nu nog grijnzen ze de bestellers, die naderen
over paden van donker baksteengruis en trappen
gehuifd door buksboomblaadjes, toe. Deze ontvangers
van verbroeide woorden in de berm van het bestaan,
van heilwensen en beminnelijke leugens. Klaarwakker
hun aftelspelletje, welgemeend met de kalender in vrede.
met tekeningen van Ron Scherpenisse,
uitgegeven door Bob Bakker, Bergen op Zoom, 2017