Achter een venster mensen aan tafel. Ze nippen
stil van warme drankjes en zien zich weerspiegeld
in een dampend theeëi. Een man aan wie het maal
gewijd lijkt tikt tegen een glas om iets te zeggen.
Vroeger woonden daar vreemden zoals er ook later
weer andere levens zullen zijn. Een poes komt kijken.
Ze wil iets duidelijk maken, maar wat ontschiet haar.
We smachten allemaal naar wat ons te wachten staat.
Verhuizen gaat net zo gemakkelijk of moeizaam
als je wilt. Tekens van grijnzend vroeger krammen
zich immers aan de wanden van geheugens vast.
Heimwee naar oud of verlangen naar nieuw
is steeds wel ergens eerder belichaamd, maar
ook elders kun je rustig de slaap op je ontbijt uit
laten druppen. Af en toe streelt een geur verleden
open, vallen huizen als te warme truien van je af.
Soms woon je ergens langer. Langer dan je dacht
dat je daar wonen zou. Tijd lijkt wel mee te werken
maar altijd behalve vroeger is het nu. Dat moet je
weten: nu, daar hoeft niet eens ’n uitroepteken achter
Al die komende verse tijden blijven nog in toekomst
gehuld maar je krijgt toch stilletjes aan eindelijk zicht
op het huis, Het Huis. Dat Huis waarvan je hoopt dat
je daarin later rustig slapend sterven zult.
ook elders kun je rustig de slaap op je ontbijt uit
laten druppen. Af en toe streelt een geur verleden
open, vallen huizen als te warme truien van je af.
Soms woon je ergens langer. Langer dan je dacht
dat je daar wonen zou. Tijd lijkt wel mee te werken
maar altijd behalve vroeger is het nu. Dat moet je
weten: nu, daar hoeft niet eens ’n uitroepteken achter
Al die komende verse tijden blijven nog in toekomst
gehuld maar je krijgt toch stilletjes aan eindelijk zicht
op het huis, Het Huis. Dat Huis waarvan je hoopt dat
je daarin later rustig slapend sterven zult.
Met tekeningen van Ron Scherpenisse,
uitgegeven door Bob Bakker, Bergen op Zoom, 2018