Als kind nam hij zich voor dat hij nooit
niet zou luisteren maar gaandeweg begon
van dat idee het decoderen. Later zou hij
huilen als hij tijd had, later. Maar eerst was
er dat schimmenspel, vol spiegelingen
van het kortstondige. Moest hij drinken
in een dorst naar onbenoemde resonantie,
aan schroom ten prooi steeds op zoek naar
van taai heimwee het soortelijk gewicht.
Verbloemend: sluwe belovers kon hij beter
niet vertrouwen. De kleuren van rozen, hulst
en buxus des te meer. En zijn eigen teugen.
Hij zette het in gedachten op afschrikwekkend
schreeuwen. Het vroor ineens, en hoog boven
zijn hoofd zwegen plots de cirkelende meeuwen.
Verschenen in Verlaine in de handen van….,
Uitgeverij Spleen, Amsterdam, 2021