Bij Albert Hagenaars’ 60e verjaardag
Wij schoven mee. Op een ander veld,
neergelaten in de kalkputten van de lust.
Heimwee, in zwarte zwermen, snerpende aria’s.
In een voorstelling met te kort bereik.
Narcissen glansden als in kinderboeken.
Meer dan ooit helden toen de straten.
De stilte duurde geen droom te lang.
Nooit wordt iets werkelijk in kaart gebracht.
Het omgekeerde bleef maar gebeuren.
Het antwoord spande zich als een boog.
We stonden aan de rand van de verbeelding.
Ik was een jonge man en bevocht niets.
Toen ik buiten kwam was alles