Er waren hiervoor mannen met plooimeters
in de weer. Ze roken naar amandelhout, en
wisten niet waarom. Schichtig nonchalant,
uiterst accuraat. Af en toe zeiden ze dingen
alsof ze die zelf bedacht hadden, in hun hand
een praktisch apparaat. Maar meestal klusten
ze dat het een lieve lust was, in die eigenlijk
toch huiveringwekkende stilte van het bouwen.
Van huis uit beseften ze wel dat waar je ook gaat,
je altijd jezelf meepakt. Dus wie dan in die nieuwe
omgeving om de hoek van de keuken na geduldig
werk wachtend voedsel bekijkt mag nooit het plan
vergeten. Waarop alles rust. Dat niets zomaar staat.
Het ontwerp dat kilte weren wil, sta er bij stil dat het
er was. Dat grondplan waaruit blijkt dat het lijkt alsof
regen buiten iedereen voor immer een raadsel blijven zal.
Met tekeningen van Ron Scherpenisse,
verschenen bij Bob Bakker, Bergen op Zoom, 2014